Znieczulenie

Istnieją różne sposoby znieczulenia. Najbardziej znany jest podział na znieczulenie ogólne, podczas którego pacjent śpi i całe ciało zostaje znieczulone oraz znieczulenie przewodowe w trakcie którego jedna część ciała (np. Ramię lub noga) zostaje czasowo znieczulona. Podczas znieczulenia przewodowego pacjent może śledzić przebieg operacji lub poprosić o dodatkowy środek nasenny.


W trakcie każdego znieczulenia, czy to ogólnego czy to przewodowego pacjent zostaje podłączony do monitora kontrolującego czynności serca: na klatce piersiowej zostaną przyklejone elektrody do zapisu czynności serca, na palec zostanie założony czujnik pomiaru zawartości tlenu we krwi oraz w regularnych odstępach czasu będzie dokonywany pomiar ciśnienia krwi.


U każdego pacjenta dokonuje się wkłucia dożylnego, dzięki któremu można podłączyć kroplówke i podawać lek.

 

ZNIECZULENIE PRZEWODOWE


Podczas znieczulenia przewodowego (regionalnego) części ciała np. noga lub ramię zostają czasowo wyłączone ruchowo i czuciowo, w wyniku wpływu leków na nerwy przewodzące bodźce bólowe i ruchowe.

splot

  • Znieczulenie splotu ramiennego

 

Ten rodzaj znieczulenia wykonuje się w celu wyłączenia przeciwbólowego podczas zabiegów w obrębie ramienia i ręki. Polega na podaniu znieczulenia miejscowego w okolicę nerwów tworzących splot barkowy. W zależności od wykonywanego zabiegu wkłucia dokonuje się w boczną okolicę szyi lub pod pachą. Przygotowanie do wykonania blokady splotu ramiennego jest takie samo jak przy wykonaniu innego rodzaju znieczulenia. Podłącza sie aparaturę monitorującą czynność serca, igła do kroplówki zostaje wkłuta do żyły w ręce nieoperowanej. Aby jak najprecyzyjniej określić miejsce przebiegu splotu i podania leków stosuje się igły z elektrostymulacją.

 

W momencie, gdy podczas wkłucia następuje drętwienie ramienia lub ruchy mimowolne oznacza to, że igła znajduje się we właściwym miejscu. W to miejsce anestezjolog podaje następnie lek. Znieczulenie zaczyna działać ok. 20-30min po podaniu leku.
Podczas zabiegu pacjent może być przytomny lub poprosić o środek nasenny.
W zależności od podanego leku czas znieczulenia może wynosić 3-6 godzin.

 

 

Powikłania znieczulenia splotu barkowego.

 

1. Niedostateczne znieczulenie: można podać dodatkowo lek przeciwbólowy dożylny lub wykonać znieczulenie ogólne.
2. Pooperacyjne drętwienie palców: z reguły ustępują po kilku tygodniach, spowodowane są podrażnieniem nerwów przez środek znieczulenia miejscowego.
3. Reakcje toksyczne: wywołane przez przypadkowe podanie środka miejscowego do leżącej obok tętnicy lub żyły, najbardziej charakterystyczne objawy to : metaliczny smak, drżenia wokół ust, senność, zawroty głowy, znieczulenie warg i języka.

 

  • Znieczulenie podpajęczynówkowe (wkłucie w kręgosłup)

 

Przygotowanie pacjenta do tego rodzaju znieczulenia nie różni się od przygotowania do znieczulenia ogólnego. Pacjent zostaje podłączony do aparatury kontrolującej i kroplówki. Znieczulenie można wykonywać na siedząco lub w ułożeniu na boku. Samo wykonanie znieczulenia podpajęczynówkowego nie jest bardziej bolesne od normalnego wkłucia dożylnego. W momencie podania leków następuje zmiana ucieplenia nóg oraz drętwienie ("mrówki"). Po pewnym czasie dolna część ciała pozostaje bez czucia i niemożliwe jest wykonanie jakichkolwiek ruchów.
Podczas operacji pacjent może być przytomny lub poprosić o środek nasenny. Anestezjolog lub pielęgniarka pozostają przez cały czas obok. W zależności od podanych leków znieczulenie może trwać od 3 do 6 godzin. Z chwilą ustępowania znieczulenia pojawia się ból.

 

Powikłania znieczulenia podpajęczynówkowego.

 

1. Niedostateczne znieczulenie: w tym przypadku anestezjolog podaj dodatkowo lek dożylnie, aby poprawić stopień znieczulenia, może się też zdarzyć, że konieczne będzie wykonanie znieczulenia ogólnego.
2. Niskie ciśnienie: najczęściej przejawia się nudnościami i wymiotami; podanie leków i przetoczenie dodatkowych ilości płynów likwiduje te ujemne skutki.
3. Wysokie znieczulenie: przejawia się najczęściej drętwieniem rąk i/lub trudnościami w oddychaniu, podanie tlenu zazwyczaj pomaga.
4. Trudności w oddaniu moczu: czasami mają miejsce w pierwszym okresie pooperacyjnym i spowodowane są znieczuleniem pęcherza moczowego.
5. Bóle głowy: wywołane wypływem płynu mózgowo rdzeniowego przez miejsce wkłucia, zapobiega się temu przez stosowanie bardzo cienkich igieł oraz płaskie ułożenie pacjenta w pierwszym okresie po operacji.

 

  • Znieczulenie zewnątrzoponowe

 

Najczęściej wykonywane jest z równoczesnym założeniem cewnika do przestrzeni zewnątrzoponowej w celu znieczulenia do zabiegów dłuższych i leczeniu przeciwbólowym w okresie pooperacyjnym.
Sposób postępowania podczas wykonywania tego znieczulenia jest identyczny jak przy znieczuleniu podpajęczynówkowym.

 

ZNIECZULENIE OGÓLNE


Znieczulenie ogólne dokonuje się przy użyciu leków dożylnych, podawanych przez założoną wcześniej kaniulę dożylną. W któtkim czasie po podaniu leku pacjent zasypia. W celu zapewnienia prawidłowej wentylacji zostaje założona rurka do tchawicy lub do gardła.
Podczas operacji pozostaje anestezjolog lub pielęgniarka anestezjologiczna przez cały czas przy pacjenciekontrolując czynności życiowe. Dzięki podłączonej aparaturze można dokładnie określić, w jaki sposób organizm reaguje na znieczulenie.

Powikłania znieczulenia ogólnego.


Niekiedy po znieczuleniu pacjent może czuć się wciąż śpiący, mogą wystąpić wymioty lub nudności. Podrażnienie gardła spowodowane założeniem rurki dotchawicznej znika zwykle w przeciągu 1-2 dni po zabiegu.
Czasami obserwuje się uczulenie na leki znieczulenia ogólnego, które ustępuje zwykle po podaniu leków przeciw-uczuleniowych.
Wystąpienie groźnych powikłań podczas znieczulenia ogólnego jest najczęściej związane ze stanem ogólnym pacjenta przed zabiegiem, dlatego ważne jest poinformowanie anestezjologa o wszelkich problemach zdrowotnych.


BÓL POOPERACYJNY

Po operacji, gdy działanie leków przeciwbólowych użytych do znieczulenia zacznie zanikać, może pacjent zacząć odczuwać ból. Ból jest odczuciem przykrym, prowadzi do bezsenności, zmniejszonej aktywności i gorszej wentylacji płuc. Dlatego nie należy czekać z podaniem leków przeciwbólowych aż do czasu, gdy ból jest nie do zniesienia. Wtedy też ilość leku podana w celu uśmierzenia bólu jest zwykle niepotrzebnie większa, niż w przypadku w miarę regularnego przyjmowania leków. Anestezjolog po zabiegu ustala odpowiednie leczenie przeciwbólowe: są to leki dożylne lub doustne.
Częste pytanie o ból w okresie pooperacyjnym ma na celu określenie jak działają leki przeciwbólowe i ewentualną modyfikację tego leczenia.